غزل(آمده بود)

دُوش به میهمانی من ؛ جانِ جهان آمده بود

خنده زنان و شادمـان ؛ آن دِلستان آمده بود

با ادب و فَضل و کمال ؛ آیتی ازحُسنِ جَمال

شُوریده و شیدا و مست؛از آسمان آمده بود

در پی دلجُــویی زِ من ، مُــوجِ گیسویش رها

شانه بــر زُلفِ چَمان ؛ سروِ روان آمــده بــود

بـــه تماشا گــهِ راز ؛ بـا دفتری از آیتِ عشق

نجوا کنان ونغمه خوان،ازکَهکِشان آمده بود

مَلَـکی از جنس بشر ، قاصـدی از سوی خدا

هم"شَمس"بود هم" قمر"از لامکان آمده بود

تندیسِ آن سلطانِ عشق ؛ بهرِ آرامش جـــان

مــاه روئی مهربــان ، آرامِ جــان آمــده بــود

ازچشمه ی جوشانِ عشق؛ تا سرا پرده ی دل

بـر پیکرِ بیجانِ من ؛ روحِ و روان آمــده بود

شعرِ "محقق " لنگری ؛ بر آسمان افـکنده بود

مُشک فِشان وگل فِشان؛با قُدسیان آمده بود

#عباس_محقق

برچسبها: وبلاگ غزل(زیر بیرون کنم)...