دنیا(غزل)

نقشی نو بــــزن یارب ؛ بر این دنیا و بستانش

بـپـیچد باز بوئی خــوش ؛زکُوکب های الوانش

زِخونین پنجه هایش کاسه کاسه زهرمیجوشد

پشیمان است آنکس؛که شد یک لحظه مهمانش

دل عشاق ویران است؛فغان زین گردش دوران

ندیدم بلبلی هرگــــز؛ غزلـــخوان در گلستانش

بنازم چشمِ مستی را ؛که دارد نشـئه ای در سر

شود چون سوزِ جان بیرون؛زخونِ دردمندانش

به افسونی چنان مشغولِ خود کردست دلها را

که آید زهره درگردون؛ برقص ازذوقِ جوشانش

وفای عَهـد را بنــــگر ؛ بهاران را خــــزان بینم

به جای عشــق می ریزد ؛ حسادت از نمکدانش

یکی زیبا عروسی خوش خیال اما چه بد اقبال

که ریزد اشکِ حسرت ؛ دائــما از پلکِ چشمانش

به دنیا مــن ندیدم آدمی ؛ سر زنــــده و شاداب

که درجای دگر غم ریزد ؛ از دیــــوار و دا لا نش

زِخونِ عاشقان رنــــگین؛ همیشه دامــن صــحرا

شمیمِ خُــــرّمی جوشد ؛ به ظاهــــر از بهارانش

چه شیرین و غرور انگیز ؛میبینم مُلکِ ایران را

بلا گردانِ ایران است "کفن خُــونین؛ شهیدانش"

میفکن سفره ی دل را" محقق " پیش هر ناکس

مشو غافــــل نهاده سَم ؛ درون مُـــرغِ بــریانش

#عباس_محقق

برچسبها: وبلاگ ؛ عباس_محقق ؛ خاطره ها؛دنیا غزل(زیر بیرون کنم)...