غزل (نقاش ازل)

کِلـکِنقاشِ اَزَل ؛ نقشِ تـو را در جـان کشید
درگوشه هایِ امنِ دل؛ازدیده ها پنهان کشید

ابروانت خُـون فشان ، پُشتِ پلکِ دیـده گان
تیغِ چشمت را نهان ؛ در ناوکِ مـُـژگان کشید

قـامتت ســـروِ روان ؛ در شاه بیتِ شاعــران
پیـکرت را دلستان ؛ در دفتر و دیـوان کشید

بـلبــلان را نغمه خـــوان ؛ در گلستــانِ جهان
غُنچه ها را گُلفِشان ؛ روی لبت خندان کشید

بر سایـــه سارِ آفتاب ؛ جِـلوه گر شد ماهتاب
یک قلم با آب و تاب ؛ زیبا رُخَت تابان کشید

خنــده هایـت دلنشین ؛ پُشتِ نِقابِ مَخمَلیـن
گیسوان را پُر زِچین برچهره ات لغزان کشید

در پهن دشت ِ بیستون ؛ لالـــه ها را واژگُـون
عشق راباخاک و خون؛برقلبِ عاشقان کشید

طبعِ شیرینِ " مُحقق " با عسل مخـلوط کرد
شهدِ چَشمانِ تـــو را ؛ برکاغـــذِ الــوان کشید

#عباس_محقق

برچسبها: نقاش ازل غزل(زیر بیرون کنم)...