کاش میتوانستم....
یاس های سپید را تن پوشِ حریرِ تنت سازم ودر زیر سایه ی غنچه های وحشی خنده ات جان کندن علف های هرز وجودم را نظاره گر باشم؛ ولی افسوس که اندام خشک و پوسیده ام در کشتارگاه غم؛ در اسارت لحظه هاست.
#عباس_محقق
تاريخ : چهارشنبه دوم فروردین ۱۳۹۶ | 17:33 | نویسنده : عباس_محقق |
ما را در سایت غزل(زیر بیرون کنم) دنبال میکنید
برچسب: دلنوشته, نویسنده: بازدید: 92